Skip navigation

(disclaimer: κανένα πρόβλημα εν έχω με το φετιχισμό στα πλαίσια του συναινετικού σεξ/επιθυμίας. ο όρος χρησιμοποιείται ελλείψει καλύτερου όρου)

Λόγω της παγκόσμιας μέρας κατά της κακοποίησης παιδιών (19/11), προβάλετε όσο πιο πολλά κακοποιημένα παιδιά.

Ενόψει της παγκόσμιας μέρας μνήμης τρανς ατόμων που έχουν δολοφονηθεί λόγω τρανσφοβίας (20/11), δείξετε όσο πιο μελοδραματικές ταινίες που πάντα στο τέλος (ή και πριν από αυτό) ένα ή και περισσότερα τρανς άτομα δολοφονούνται.

Ενόψει της παγκόσμιας μέρας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών (25/11), βάλτε όσο πιο φρικιαστικές φωτογραφίες κακοποιημένων γυναικών μπορείτε.

Ενόψει της παγκόσμιας μέρας κατά του AIDS -προβληματική και η ονομασία- (1/12), δείξετε όσο το δυνατό πιο πολύ πόσο “αποτρόπαια αρρώστια” είναι το AIDS, αφήστε το να ταυτιστεί με τον ιό HIV λες και δεν υπάρχει διαφορά και στιγματίστε τ@ φορείς του ιού HIV όσο το δυνατό περισσότερο.

Απαραίτητη σημείωση: σε όλες τις πιο πάνω περιπτώσεις, για όνομα του θεού, μην τολμήσετε να αφήσετε τα ίδια τα άτομα που αφορούν άμεσα οι παγκόσμιες αυτές μέρες να μιλήσουν, να εκφραστούν, ή να έχουν οποιαδήποτε ορατότητα. Περιοριστείτε σε επαιτειακές γιορτούλες ή μνημόσυνα όπου οι φιλάνθρωπ@ και οι ειδικ@ συζητούν κι αποφασίζουν για τ@ άμεσα ενδιαφερόμεν@ χωρίς αυτ@ και παρουσιάστε τ@ ως αξιολύπητα, κακόμοιρα, άβουλα πλασματάκια.

Μην αφήσετε κανένα περιθώριο σε άτομα που έχουν βιώσει ή βιώνουν κάποιο από τα πιο πάνω να ενδυναμωθούν και να έχουν αυτενέργεια. Στιγματίστε τα και περιθωριοποιείστε τα τα όσο το δυνατό περισσότερο. Επικεντρωθείτε στην ιδιότητά τους ως “θύματα,” επαναλάβετέ τη ξανά και ξανά, μήπως και το ξεχάσουν. Μήπως και καταφέρουν να ενδυναμωθούν.

Αφήστε απείραχτες τις δομές καταπίεσης.

Και αποσιωπήστε εντελώς, μια για πάντα, τη διαθεματικότητα. Γιατί οι άνθρωπ@ πρέπει να παραμείνουν απομονωμέν@. Πάση θυσία (τη δική τους θυσία). Μήπως και δημιουργηθούν δομές αλληλεγγύης κι αντίστασης. Ποτέ.

yeah, all these make sense, right? …

Η Κ., πρόσφυγας, άστεγη και γυναίκα που έχει βιώσει πολλαπλή βία, γέννησε χθες. Η Κ. ήρθε πρόσφατα στην Κύπρο και βρίσκεται εντελώς μόνη της, αφού δεν είχε την ευκαιρία να δημιουργήσει οποιουσδήποτε δεσμούς είτε με την κοινότητά της είτε με άλλα πρόσωπα. Στο παρόν στάδιο βρίσκεται ακόμα χωρίς οποιαδήποτε στήριξη από τις (θεωρητικά και μόνο) αρμόδιες υπηρεσίες, οι οποίες εδώ και δυο εβδομάδες δεν έχουν αποφασίσει ποια από αυτές έχει την ευθύνη για τις υλικές συνθήκες υποδοχής των προσώπων που αιτούνται άσυλο γενικά και της Κ. συγκεκριμένα. Η Κ. χρειάζεται επειγόντως βρεφικά ρούχα (το μωρό ζυγίζει 3 κιλά), βρεφικό γάλα (S26 είναι το γάλα που δίνουν τώρα στο μωρό στο νοσοκομείο), πάνες, μωρομάντηλα και βέβαια άλλα βρεφικά είδη. Όσες και όσοι μπορείτε και θέλετε να βοηθήσετε, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας είτε τηλεφωνικά στο 22878181 είτε ηλεκτρονικά στο kisa@kisa.org.cy.

K., a refugee, homeless woman, who has experienced multiple violence, gave birth yesterday. K. only recently arrived in Cyprus and is completely on her own, as she had not yet the opportunity to create any ties with either her community, or other persons. At this stage, she remains without any support by the (in theory only) competent departments, which for two weeks now have not yet decided which one of them is responsible for the material reception conditions of persons seeking asylum in general and K. in particular. K. urgently needs baby clothes (the baby weighs 3 kg), baby milk (S26 is the milk formula currently given to the baby in the hospital), diapers, wipes, and, of course, other baby care products/furniture. Anybody, who is able and willing to help can contact us either on 22878181, or at kisa@kisa.org.cy.

διάλογος που έγινε πριν λλίες μέρες στο τμήμα αρχείου πληθυσμού κ μετανάστευσης:

αποτεινόμενος: θέλω να κάνω αίτηση για υπηκοότητα

λειτουργός εξυπηρέτησης (δίνοντας στον αποτεινόμενο μια αίτηση για πολιτογράφηση): πρέπει να κλείσεις 7 χρόνιαστην κύπρο για να μπορείς να κάμεις αίτηση. είσαι 7 χρόνια?

α: i have a company here

λ.ε.: χα?

α: i have my own company in Cyprus

λ.ε.: χα?

α: έχω δική μου εταιρεία, εδώ, στην Κύπρο

λ.ε.: έχεις λεφτά? … *πολλά* λεφτά?

α: όχι, είναι μικρή εταιρεία. αλλά σε 3 μήνες κλείνω εφτά χρόνια και έχω και εταιρεία…

λ.ε.: να κλείσεις εφτά χρόνια πρώτα!

 

http://cyprus-mail.com/new-ways-to-obtain-citizenship-if-you-have-the-cash/

Λοιπόν, κύριε Αναστασιάδη και άλλ@ ρατσιστ@, στο «μεταναστευτικό παράδεισο» της Κύπρου:

Οι οικιακές εργάτριες εργάζονται 24/7 με μισθό 331 ευρώ/μήνα. Υπόκεινται σε κακοποιήσεις (σωματική, φραστική, σεξουαλική) και εργασιακή εκμετάλλευση που πολλές φορές συνιστά εμπορία προσώπων με τις ευχές του κράτους, αφού, σύμφωνα με το συμβόλαιο απασχόλησής τους, οφείλουν «να συμμορφών[ον]ται σε οποιεσδήποτε εντολές και οδηγίες του Εργοδότη και των επί τόπου εξουσιοδοτημένων αντιπροσώπων αυτού». Επίσης, απαγορεύεται να έχουν οποιαδήποτε ζωή ή να συνδικαλίζονται, αφού σύμφωνα με το ίδιο συμβόλαιο, «δεν θα αναμιχθ[ουν] ή συμμετάσχ[ουν] με κανένα τρόπο, άμεσα ή έμμεσα ή να λάβ[ουν] μέρος σε οποιαδήποτε δράση, ενέργεια ή δραστηριότητα κατά τη διάρκεια της διαμονής του[ς] στην Κύπρο» – επιτρέπεται δηλαδή μόνο να εργάζονται, τίποτε άλλο.

Οι εργάτ@ στη γεωργοκτηνοτροφία εργάζονται επίσης σε συνθήκες πλήρους εκμετάλλευσης και συχνά κακοποίησης με εξευτελιστικούς μισθούς.

Οι μετανάστ@ εργάτ@ που καταγγέλλουν εκμετάλλευσή τ@ συχνότατα καταλήγουν να συλλαμβάνονται, να κρατούνται και να απελαύνονται ως παραδειγματική τιμωρία για το «θράσος» τους. Στην περίπτωση που δε συμβεί κάτι τέτοιο, αφήνονται για κάποιους μήνες ή ακόμα και χρόνια χωρίς άδεια να εργάζονται και χωρίς καμία πρόσβαση σε οποιαδήποτε βοηθήματα ή άλλα μέσα διαβίωσης, μέχρι οι αρχές να αποφασίσουν αν θα τους δώσουν ή όχι άδεια αλλαγής εργοδότ@.

Όλ@ οι μετανάστ@ εργάτ@ στην Κύπρο, αν και καταβάλουν κοινωνικές ασφαλίσεις, γεμίζοντας τα ταμεία, δεν έχουν οποιαδήποτε πρόσβαση σε πολλά ωφελήματα των κ.α. (σύνταξη γήρατος, σύνταξη αναπηρίας, ανεργιακό επίδομα κοκ). Επίσης, δεν έχουν οποιαδήποτε πρόσβαση σε δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή σε δημόσια βοηθήματα.αυτοκτονια προσφυγα

Οι αιτητ@ ασύλου και οι πρόσφυγες δεν έχουν (στην πράξη) πρόσβαση στην αγορά εργασίας, ενώ η πρόσβασή τους στο δημόσιο βοήθημα είναι συχνά επίσης θεωρητική και μόνο. Ως αποτέλεσμα, κάποι@ δεν αντέχουν και οδηγούνται ακόμα και στην αυτοκτονία.

Γυναίκες που βρίσκονται στο καταφύγιο των «θυμάτων» εμπορίας προσώπων, ακόμα και αναγνωρισμένα «θύματα», πολλές φορές συλλαμβάνονται μέσα στο καταφύγιο και οδηγούνται σε αστυνομικά κρατητήρια, όπου κρατούνται και στη συνέχεια απελαύνονται, απλά και μόνο επειδή η αστυνομία αποφάσισε ότι δεν μπορεί/δεν θέλει να τις χρησιμοποιήσει ως μάρτυρες σε ποινικές υποθέσεις.

Όλα τα αναγνωρισμένα «θύματα» εμπορίας είναι υποχρεωμένα να παραμείνουν στην Κύπρο (η αστυνομία κρατά τα διαβατήριά τους), ακόμα και χωρίς τη θέλησή τους, και χωρίς να έχουν στην πράξη πρόσβαση στην αγορά εργασίας και πολλές φορές ούτε και στο δημόσιο βοήθημα (όπου η πρόσβαση είναι προβληματική έτσι κι αλλιώς), μέχρι να κληθούν και να καταθέσουν ως μάρτυρες σε ποινικές υποθέσεις της αστυνομίας. Αμέσως μετά υποχρεώνονται να φύγουν από την Κύπρο, χωρίς να ενημερώνονται καν για την έκβαση των ποινικών αυτών υποθέσεων, ούτε και για το δικαίωμά τους να κινήσουν αγωγές για αποζημιώσεις.

Οι μετανάστ@ γονείς Κύπριων/ευρωπαίων υπηκόων υποχρεώνονται να προβούν σε εξέταση DNA για να αποδειχθεί η πατρότητα του παιδιού, ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που ο πατέρας έχει ήδη αναγνωρίσει την πατρότητα. Το κόστος της εξέτασης είναι απαγορευτικό για τ@ περισσότερ@ μετανάστ@, με αποτέλεσμα πολλ@ να υπόκεινται σε σύλληψη, κράτηση και απέλαση, μακριά από τα παιδιά τους. Η κατάσταση είναι ακόμα πιο δύσκολη για τις γυναίκες μετανάστριες, οι οποίες, προκειμένου να αποκτήσουν άδεια διαμονής ως γονείς Κύπριων/ευρωπαίων υπηκόων εξαρτώνται πλήρως από τη συγκατάθεση του πατέρα του παιδιού τους που αν δεν συναινεί στην εξέταση, τότε οι ίδιες δεν μπορούν να αποκτήσουν νόμιμο καθεστώς διαμονής και κινδυνεύουν να χάσουν τα γονεϊκά τους δικαιώματα και την επαφή με τα παιδιά τους, σε περίπτωση που απελαθούν.

Όλα τα πιο πάνω, βέβαια, μέσα σε ένα γενικό κλίμα ρατσισμού (κοινωνικού, όχι μόνο θεσμικού) και διακρίσεων, εκφοβισμού και βίας.

Αυτός είναι ο «μεταναστευτικός παράδεισος» της Κύπρου. Και εφόσον τόσο πολύ το ζηλεύετε, κύριε αναστασιάδη, προτείνω να γίνει κατάσχεση της περιουσίας σας και ο ίδιος να αποκτήσετε το καθεστώς μετανάστριας εργάτριας, προκειμένου να μπορέσετε και εσείς να ζήσετε στον παράδεισο που έχουμε δημιουργήσει για τ@ μετανάστ@ και να απολαύσετε όλα τα προνόμιά του.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=caCN1iXp970[/youtube]

help vs liberationΣήμερα αποτάθηκε στην οργάνωση όπου εργάζομαι για ενημέρωση/στήριξη μια γυναίκα που βίωσε εμπορία προσώπων και μένει στην κύπρο με ένα βρέφος 4 μηνών. Η ίδια θέλει να φύγει από την Κύπρο και να επιστρέψει στη χώρα καταγωγής της, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο παιδί της, επίσης ανήλικο, αλλά η αστυνομία δεν της το επιτρέπει, επειδή είναι βασική μάρτυρας σε υπόθεση της αστυνομίας. Οι υπηρεσίες κοινωνικής ευημερίας (υκε) υποτίθεται ότι είναι υπεύθυνες για τη διαβίωση της ίδιας και του βρέφους της. Αρχικά διέμενε στο καταφύγιο που υπάρχει για γυναίκες που έχουν αναγνωριστεί ως “θύματα εμπορίας” και το οποίο στεγάζεται στο χώρο των κεντρικών φυλακών (…) Όταν πλησίαζε ο καιρός της γέννας, οι κρατικές αρχές της είπαν ότι πρέπει να βρει άλλο χώρο διαμονής, διώχνοντάς την ουσιαστικά από το καταφύγιο. Μη κυβερνητική οργάνωση τη βοήθησε να εξεύρει τόπο διαμονής και της πρόσφερε φιλανθρωπία για σύντομο χρονικό διάστημα. Οι υκε της έδωσαν δημόσιο βοήθημα τους πρώτους δύο μήνες. Εδώ και περισσότερο από δύο μήνες η γυναίκα αυτή δεν έχει πόρους διαβίωσης, επειδή οι υκε δεν της έχουν στείλει ακόμα το δ.β. που δικαιούται. Επικοινωνήσαμε σήμερα μαζί τους, αλλά η απάντηση ήταν ότι “πρέπει να περιμένει, άγνωστο πόσο” και ότι δεν μπορούν να της δώσουν καμία άμεση βοήθεια, ούτε για την ίδια, ούτε για το βρέφος. Δικαιολογία ήταν “η γενική κατάσταση κρίσης.”

Σκέφτηκα να επικοινωνήσω και με το cyprus aid, το οποίο διαφημίζει από το πρωί τη μεγάλη χθεσινή του επιτυχία. Επικοινώνησα με εθελόντριά τους, η οποία μας πληροφόρησε ότι τα τρόφιμα και λοιπά αναλώσιμα που πρόσφεραν χθες τα άτομα που συμμετείχαν στην εκδήλωση δεν θα δωθούν απευθείας σε άτομα που τα έχουν ανάγκη, αλλά σε φιλανθρωπικές οργανώσεις που αποφασίζουν οι ίδιες πως να τα διανέμουν και σε ποι@. Οι φιλανθρωπικές οργανώσεις που συνεργάζονται με το cyprus aid στη λευκωσία είναι: τα κοινωνικά παντοπωλεία, οι αλκυονίδες κ ο ερυθρός σταυρός.

Επικοινώνησα αρχικά με το κοινωνικό παντοπωλείο, το οποίο ανήκει στην αρχιεπισκοπή και μας ενημέρωσαν ότι προκειμένου να βοηθήσουν οποιοδήποτε άτομο απαιτείται η προσκόμιση πιστοποιητικού απορίας από την εκκλησία της ενορίας όπου διαμένει… Οι μη χριστιαν@ ορθόδοξ@ αποκλείονται λοιπόν αυτόματα. Το κοινωνικό παντοπωλείο της αρχιεπισκοπής είναι ανοιχτό μέχρι τις 1:30 μμ.

Το κοινωνικό παντοπωλείο της λακατάμιας έχει την ακόλουθη αίτηση για τα άτομα που αποτείνονται κοντά τους για βοήθεια. αίτηση κοινωνικού παντοπωλείουΌπως φαίνεται από την αίτηση, απαραίτητη προϋπόθεση για τη λήψη βοήθειας από το κοινωνικό παντοπωλείο λακατάμιας είναι η προσκόμιση βεβαιώσεων από υπηρεσίες στις οποίες δεν έχουν πρόσβαση οι μετανάστ@ και άλλες ομάδες (υκε, τμήμα εργασίας, υπουργείο οικονομικών) και οι οποίες αφορούν βοηθήματα στα οποία επίσης δεν έχουν πρόσβαση  οι εν λόγω ομάδες (δημόσιο βοήθημα, σύνταξη ανικανότητας/επίδομα τέκνου, επίδομα πολύτεκνης οικογένειας).

Οι αλκυονίδες δεν απάντησαν το τηλέφωνο για να μπορούμε να διαπιστώσουμε τις δικές τους διαδικασίες.

Ο ερυθρός σταυρός απαιτεί την προσκόμιση βεβαίωσης λήψης δημόσιου βοηθήματος. Έχει συγκεκριμένη μέρα της εβδομάδας που προσφέρει βοήθεια και μόνο για δύο ώρες και μόνο στα γραφεία του, τα οποία βρίσκονται μακριά από το κέντρο της πόλης. Επίσης, έχει ως κανόνα ότι κάθε άτομο που αποτείνεται κοντά του, δικαιούται να λάβει βοήθεια μέχρι τρεις φορές και με διάστημα ενός μήνα μεταξύ της κάθε φοράς. Για να διασφαλιστεί αυτό, κρατεί τα στοιχεία των ατόμων που αποτείνονται κοντά του για βοήθεια. Όταν πρόκειται για μετανάστ@, ζητούν τον “αριθμό εγγραφής αλλοδαπού” για το σκοπό αυτό. Άρα, αποκλείονται άτυπ@ μετανάστ@, μετανάστ@ γενικότερα και άλλες ομάδες που δεν έχουν πρόσβαση στις υκε, ή δεν μπορούν να μεταφερθούν στα γραφεία του. Επίσης, τα άτομα που λαμβάνουν τελικά βοήθεια από τον ερυθρό σταυρό δεν μπορούν να επωφεληθούν από αυτή τη βοήθεια για διάστημα περισσότερο των τριών μηνών.

Από τα πιο πάνω φαίνεται ότι τα άτομα που βρίσκονται στην πλεόν ευάλωτη θέση κοινωνικά και οικονομικά δεν έχουν πρόσβαση ούτε καν στη φιλανθρωπία, ενώ αποκλείονται ήδη από τις κρατικές υπηρεσίες.

Ακόμα, η ρητορική που έχει αναπτυχθεί γύρω από την πρωτοβουλία του cyprus aid επικεντρώνεται στην κύπρο, “τους Κυπρίους” και το πόσο περήφαν@ είναι τώρα όλ@ οι κύπρι@ για τ@ εαυτ@ τ@ μετά την επιτυχία της χθεσινής εκδήλωσης. Δεν θα αναλύσω τώρα τους λόγους που γενικά η φιλανθρωπία δεν μου είναι συμπαθής. Αλλά μόνο και μόνο αυτή η έξαρση της εθνικής περηφάνειας και η επικέντρωση του δημόσιου λόγου, αλλά και της πράξης “στους Κυπρίους” είναι αρκετά για να είμαι όχι μόνο επιφυλακτική, αλλά και καχύποπτη όσο αφορά τέτοιες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Και χωρίς να τσουβαλιάζω όλα τα άτομα που συμμετείχαν/συμμετέχουν σε αυτές, αλλά ασκώντας κριτική και θέτοντας προβληματισμούς για τον επίσημο δημόσιο λόγο και τις πρακτικές τέτοιων οργανώσεων/πρωτοβουλιών, οι οποίες στηρίζονται όχι στην αλληλεγγύη, αλλά στη φιλανθρωπία.

charity vs solidarity

Σημ.: τα πιο πάνω εκφράζουν δικές μου απόψεις και όχι θέσεις της οργάνωσης στην οποία εργάζομαι.

 

 

Sex-Work-Is-Not-Trafficking

(συνέχεια)

Η Κοκκινοσκουφίτσα επέστρεψε λοιπόν στην εργασία της. Μια νύχτα ο εργοδότης της την απέλυσε με συνοπτικές διαδικασίες, αφού όπως της εξήγησε, η οικονομική κρίση δεν του επέτρεπε να συνεχίσει τις επαγγελματικές του δραστηριότητες και αποφάσισε να κλείσει το μπαρ. Η Κοκκινοσκουφίτσα αποτάθηκε στον «ιμπρεσάριό» της για να της βρει καινούρια δουλειά. Εκείνος την ενημέρωσε ότι για 2-3 μήνες θα εργαζόταν σε διάφορα μπαρ μέχρι να επιλέξει ποιο της αρέσει καλύτερα για να διευθετήσει συμβόλαιο απασχόλησης. Της εξήγησε πως αυτή ήταν μια «μοναδική ευκαιρία» κι εκείνη ιδιαίτερα «προνομιούχα» που της δινόταν αυτή η ευκαιρία κι αυτό γιατί ήταν ξεχωριστή κι εκείνος της είχε αδυναμία. Εκείνο που δεν της εξήγησε ήταν ότι για αυτό το διάστημα θα εργαζόταν χωρίς χαρτιά και χωρίς πληρωμή. Η Κοκκινοσκουφίτσα το κατάλαβε αυτό στην πορεία, αλλά το αποδέχτηκε, νομίζοντας πως επένδυε έτσι μακροχρόνια σε μια σταθερή και ίσως ανθρώπινη εργασία.

Αφού εργάστηκε σε περισσότερα από δέκα μπαρ, η Κοκκινοσκουφίτσα τελικά αποδέχτηκε την «προσφορά» του ιμπρεσάριού της, ο οποίος της είπε ότι ένας φίλος του ενδιαφερόταν να την απασχολήσει στο μπαρ του στην επαρχία. Δεν υπήρχε χρόνος για να εξετάσει τις συνθήκες εργασίας και να αποφασίσει αν ήθελε να εργαστεί εκεί. Είχε μία μόνο συνάντηση με το νέο της εργοδότη, τον Πάμπο, και τη γκόμενά του, τη Μαρία, η οποία καταγόταν από κάπου κοντά στο δάσος από το οποίο καταγόταν και η Κοκκινοσκουφίτσα και που τη διαβεβαίωσαν ότι θα εργαζόταν ως μπάργουμαν και θα αμειβόταν «ικανοποιητικά». Έτσι, τελικά, η Κοκκινοσκουφίτσα δεν επέλεξε που θα εργαζόταν, αλλά ένιωσε τυχερή που κάποιος ενδιαφερόταν να την εργοδοτήσει σε μόνιμη βάση, αφού οι καιροί ήταν δύσκολοι στην Κύπρο εκείνη την περίοδο. Οι καιροί ήταν πάντα δύσκολοι για την Κοκκινοσκουφίτσα, βέβαια, αλλά αυτό ήταν «άλλο» θέμα… Ένιωσε επίσης τυχερή που θα υπήρχε μια άλλη γυναίκα με την οποία να συνεννοούνται στη γλώσσα τους και η οποία θα την καταλάβαινε. Και ίσως αυτή τη φορά να ήταν διαφορετικά.

Ο ιμπρεσάριος εξήγησε στην Κοκκινοσκουφίτσα ότι προκειμένου να μπορεί να εργαστεί νόμιμα στη νέα της δουλειά έπρεπε να επιστρέψει στο δάσος και ότι εκείνος με το νέο της εργοδότη θα διευθετούσαν τα χαρτιά της για να έλθει ξανά στην Κύπρο. Η Κοκκινοσκουφίτσα πλήρωσε το εισιτήριο της επιστροφής και μετά από μερικές εβδομάδες, έλαβε τα καινούρια της έγγραφα και ένα εισιτήριο για την Κύπρο.

[youtube]http://youtu.be/ltsI_biTVN4[/youtube]

Ερχόμενη στην Κύπρο, η Κοκκινοσκουφίτσα άρχισε αμέσως δουλειά. Όχι πίσω από το μπαρ, όπως έλεγε το συμβόλαιο απασχόλησής της, αλλά στη «βιτρίνα» του μαγαζιού. Οι πελάτες περνούσαν, την έβλεπαν, την «έκοβαν» και αν τους άρεσε, κανόνιζαν με τον Πάμπο να την «πάρουν» για 1-2 ώρες. Η Κοκκινοσκουφίτσα αρνήθηκε στις αρχές και επικαλέστηκε τους όρους εργασίας της, σύμφωνα με το συμβόλαιο απασχόλησής της. Ο Πάμπος χαχάνισε και έβαλε τη Μαρία να της εξηγήσει στη γλώσσα τους ότι τα συμβόλαια απασχόλησης δεν είναι παρά παλιόχαρτα και ότι αν δεν έκανε ότι της έλεγαν, θα κατέληγε με συνοπτικότατες διαδικασίες σε ένα αεροπλάνο με προορισμό το δάσος και ο ίδιος θα κανόνιζε να μην μπορούσε να επιστρέψει ποτέ ξανά στην Κύπρο, αφού είχε υψηλά ιστάμενους «φίλους». Η Κοκκινοσκουφίτσα έβλεπε τους αστυνομικούς και τους στρατιωτικούς με τα διακριτικά υψηλών βαθμιδών να επισκέπτονται σχεδόν καθενυχτινά τη μπυραρία, οπότε ήξερε πως δεν την έπαιρνε να παρακούσει. Και μετά από τόσα χρόνια εργασίας στη βιομηχανία, ήξερε πως αυτά ήταν τα δεδομένα. Ένιωσε ανόητη που ήλπιζε για κάτι διαφορετικό αυτή τη φορά.

Έτσι, η Κοκκινοσκουφίτσα αποδέχτηκε, χωρίς να έχει άλλη επιλογή, τους όρους του Πάμπου. Έμενε με άλλες τρεις γυναίκες που εργάζονταν επίσης στη μπυραρία σε ένα μικρό διαμέρισμα που άνηκε στον Πάμπο και ήταν πάνω από τη μπυραρία. Στο διαμέρισμα υπήρχε σύστημα παρακολούθησης και ο Πάμπος τις είχε προειδοποιήσει ότι τις παρακολουθεί συνέχεια και αν τολμούσαν να φύγουν χωρίς την άδειά του, ή, αν έπαιρναν άδεια και έλειπαν περισσότερο από 15 λεπτά, θα ειδοποιούσε αμέσως την αστυνομία και οι μπάτσοι θα τις αναζητούσαν και θα τις συλλαμβάνανε για απέλαση χωρίς δυνατότητα επιστροφής. Το διαβατήριο και όλα της τα έγγραφα τα κρατούσε ο Πάμπος. Επίσημο συμβόλαιο απασχόλησης δεν είδε ποτέ της. Λεφτά επίσης δεν είδε ποτέ της, αφού ο Πάμπος της είπε ότι θα εργαζόταν για τουλάχιστο τρεις μήνες χωρίς αμοιβή προκειμένου να αποπληρωθεί το «χρέος» της και το οποίο αφορούσε τα έξοδα που εκείνος έκανε για να «τη φέρει» στην Κύπρο και να διευθετήσει τα χαρτιά της.

Ένα πρωί η Μαρία ανακοίνωσε στην Κοκκινοσκουφίτσα ότι έπρεπε να επισκεφτεί ένα πελάτη στο γνωστό ξενοδοχείο. Η Κοκκινοσκουφίτσα αρνήθηκε και λογομάχησαν με τις γνωστές απειλές. Η Κοκκινοσκουφίτσα άρπαξε τη τσάντα της, έριξε μέσα τα ρούχα της και έφυγε. Πήγε κατευθείαν στην αστυνομία και κατήγγειλε τον Πάμπο. Τους είπε ότι «την πουλούσε», ότι κρατούσε όλα της τα έγγραφα, ότι δεν είδε ποτέ το συμβόλαιο απασχόλησής της, ότι ήταν περιορισμένη σε ένα δωμάτιο όλη μέρα, ότι δεν πληρώθηκε ποτέ μέσα σε τρεις μήνες σχεδόν που εργαζόταν εκεί. Οι μπάτσοι ειδοποίησαν την ειδική μονάδα της αστυνομίας για τέτοια θέματα. Η Κοκκινοσκουφίτσα περίμενε και ήλθε μια μπατσίνα, η οποία της είπε να της πει τα πάντα και τη διαβεβαίωσε ότι ήταν ασφαλής. Η μπατσίνα την πήρε σε ένα καταφύγιο, τη διαβεβαίωσε ξανά ότι ήταν πια ασφαλής και της είπε να μην ανησυχεί για τίποτα. Της υποσχέθηκε πως αν συνεργαζόταν με την αστυνομία, θα είχε άδεια να βρει άλλη εργασία και να μείνει στην Κύπρο για ακόμα κάποια χρόνια.

Η Κοκκινοσκουφίτσα ένιωσε για πρώτη φορά μετά από καιρό ότι ήταν ασφαλής. Και είπε όλα όσα γνώριζε για τον Πάμπο και για τις συνθήκες «εργασίας» της. Έμεινε στο καταφύγιο δεκαπέντε μέρες περίπου. Και ένα πρωί τη ξύπνησε η αστυνομία, της πέρασαν χειροπέδες και την οδήγησαν στις φυλακές. Της είπαν ότι αυτά που τους είπε δεν έγιναν πιστευτά, ότι οι μαρτυρίες της ήταν «αντιφατικές» (μπέρδευε κάποτε τις ημερομηνίες) και ότι τελικά η αστυνομία αποφάσισε ότι ο Πάμπος δεν είχε παραβιάσει κανένα νόμο. Αντίθετα, η ίδια «παραβίασε τους όρους απασχόλησής της» φεύγοντας από το μπαρ και άρα, κρίθηκε «παράνομη αλλοδαπή» και οδηγήθηκε στα κρατητήρια με σκοπό την απέλασή της. Τα «κρατητήρια» ήταν μια πτέρυγα των κεντρικών φυλακών. Οι δεσμοφύλακες ήταν γυναίκες που έβλεπαν την ίδια και τις άλλες κρατούμενες (όλες μετανάστριες) με αποστροφή και τους μιλούσαν υποτιμητικά. Οι συνθήκες των «κρατητηρίων» άθλιες με μια κουβέρτα και σανίδια στο κρεβάτι, ξηρά τροφή κάθε μέρα και φωνές από τις δεσμοφύλακες.

Η Κοκκινοσκουφίτσα τηλεφώνησε στον Άντρο, ο οποίος ήταν συχνός πελάτης στη μπυραρία και έδειχνε να τη συμπαθεί. Του είπε που βρισκόταν και ήλθε και της έφερε τσιγάρα. Της είπε να μη φοβάται και ότι έχει κι εκείνος τις δικές του διασυνδέσεις με την αστυνομία και θα έκανε τα πάντα για να την αφήσουν και πάλι ελεύθερη. Η Κοκκινοσκουφίτσα δεν τον πίστεψε, αλλά λίγο έλπιζε να έλεγε αλήθεια. Οι μέρες περνούσαν και ο Άντρος την επισκεπτόταν κάθε 2-3 μέρες φέρνοντάς της τσιγάρα και υποσχέσεις. Μετά από καμιά εικοσαριά μέρες, μια Κυριακή, οι μπάτσοι της είπαν να ετοιμαστεί και ότι σε λίγες ώρες θα την έπαιρναν στο αεροδρόμιο. Ο Άντρος δεν απαντούσε το τηλέφωνό του και οι μπατσίνες της είπαν να μην έχει παράπονο, γιατί χάρη της έκαναν που θα επέστρεφε στα παιδιά της χωρίς να πληρώσει εισιτήριο.

Η Κοκκινοσκουφίτσα ήξερε πως δεν μπορούσε να κάνει τίποτε για να αλλάξει την απόφασή τους. Βγήκε στο προαύλιο και κάπνισε ένα τσιγάρο με παγωμένο βλέμμα. Μετάνιωσε που εμπιστεύτηκε την αστυνομία όταν έφυγε από τη μπυραρία. Ήξερε όμως πως αυτό δεν μπορούσε να το αλλάξει. Τους έβρισε από μέσα της.

Βρωμούσε γκάζι. Τι απαίσια μυρωδιά! Κοίταξε γύρω της. Είδε μια φιάλη υγραερίου, μάλλον απ’ την κουζίνα. Μια μικρή λιμνούλα δίπλα της. Και κάποια ξερόχορτα. Θα σκούπιζαν όπως φαίνεται πριν… Αναρωτήθηκε πόσο επικίνδυνο μπορεί να ήταν αυτό. Ανασήκωσε τους ώμους. Σκασίλα της. Τι την ένοιαζε;

Μπορούσε να κάνει κάτι τώρα; «Σκέψου, σκέψου», σκέφτηκε. Έκλεισε τα μάτια για μια στιγμή. Η μυρωδιά ήταν no bad women just bad lawsέντονη. Τα ξανάνοιξε. Κοίταξε την καύτρα του τσιγάρου της. Ξανακοίταξε και το σωρό δίπλα από τη λιμνούλα.

«Κοκκινοσκουφίτσα, φεύγουμε» της φώναξαν.

Ξανακοίταξε την καύτρα. Ξανακοίταξε και το σωρό. Ξανακοίταξε και τη λιμνούλα.

Σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες:

έχουν αποκλειστεί από τα σημαντικά κέντρα λήψης αποφάσεων:

  1. δεν υπάρχει ούτε μία – μία – γυναίκα σε υπουργικό αξίωμα
  2. parliament toiletsδεν έχει υπάρξει ποτέ γυναίκα που να προεδρεύει της Κ.Δ.,

δεν έχουν το δικαίωμα να ορίζουν το σώμα τους:

  1. δεν υπάρχει ουσιαστική πρόσβαση σε ασφαλείς μεθόδους διακοπής κύησης, η οποία είναι ποινικοποιημένη
  2. εάν μια γυναίκα που βρίσκεται σε γάμο θέλει/χρειάζεται να προβεί σε επεμβάσεις που έχουν ως αποτέλεσμα τη στείρωση, είναι απαραίτητη η γραπτή συγκατάθεση του συζύγου της
  3. οι τρανς γυναίκες (όπως και οι τρανς άντρες) δεν έχουν πρόσβαση σε επεμβάσεις που σχετίζονται με τη μετάβασή τους από το φύλο που τους αποδόθηκε κατά τη γέννησή τους στο φύλο με το οποίο αυτοπροσδιορίζονται
  4. τα θύματα εμπορίας προσώπων είναι στην πλειοψηφία τους γυναίκες
  5. δεν έχουν ουσιαστικά το δικαίωμα να μην υποβάλλονται σε βασανιστήρια: στη συντριπτική τους πλειοψηφία, τα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας δεν καταγράφονται και οι γυναίκες ενθαρρύνονται ή/και πιέζονται/αναγκάζονται από τις αρμόδιες αρχές να επιστρέψουν στη συμβίωση με το βασανιστή τους,

your-body-is-a-battleground

δεν έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν τις προσωπικές τους σχέσεις: οι λεσβίες/αμφιφυλόφιλες  γυναίκες (όπως και οι ομοφυλόφιλοι/αμφιφυλόφιλοι άντρες) δεν έχουν κατοχυρωμένο δικαίωμα συμβιωτικής σχέσης,

δεν έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού: οι τρανς γυναίκες (όπως και οι τρανς άντρες) δεν έχουν ουσιαστικά πρόσβαση σε διόρθωση του ονόματος και του φύλου που τους αποδόθηκαν κατά τη γέννησή τους,

δεν έχουν το δικαίωμα σε αξιοπρεπή διαβίωση με τα παιδιά τους: οι μονογονεϊκές οικογένειες έχουν ουσιαστικά αποκλειστεί από το δημόσιο βοήθημα και για να λαμβάνουν το «επίδομα μονογονεϊκών οικογενειών» πρέπει να αποδείξουν ότι είναι… πλούσιες…,

abortion_sinle mothers

στερούνται το δικαίωμα της μεταβίβασης στεγαστικών δικαιωμάτων στα παιδιά τους: τα παιδιά των γυναικών που έχουν εκτοπιστεί εσωτερικά δεν δικαιούνται πρόσβαση σε στεγαστικά δικαιώματα όπως τα παιδιά των εκτοπισμένων αντρών,

τους επιβάλλεται να εργάζονται δωρεάν/με πολύ χαμηλό μισθό:

  1. είναι υποχρεωμένες ουσιαστικά να φροντίζουν τα εξαρτώμενα μέλη της κοινωνίας (παιδιά, ηλικιωμένα άτομα, άτομα με σοβαρές αναπηρίες) χωρίς αμοιβή,
  2. τους έχουν ανατεθεί οι οικιακές εργασίες, οι οποίες δεν αμείβονται,
  3. αμείβονται πολύ λιγότερα από ό,τι οι άντρες για την εργασία τους,
  4. τα επαγγέλματα με τους χαμηλότερους μισθούς είναι εκείνα όπου εργάζονται στη συντριπτική τους πλειοψηφία γυναίκες (πωλήσεις, γραμματειακά επαγγέλματα, υπηρεσίες, με αποκορύφωμα την οικιακή εργασία, όπου εργάζονται σχεδόν αποκλειστικά μετανάστριες γυναίκες και η οποία είναι η πιο χαμηλά αμειβόμενη και με όρους δουλείας, οι οποίοι επικυρώνονται στα επίσημα συμβόλαια απασχόλησής τους: υπογράφουμε εδώ σχετικά και για την απελευθέρωση μιας γυναίκας που συνελήφθηκε με σκοπό να απελαθεί, επειδή τόλμησε να καταγγείλει την εκμετάλλευσή της),

το καθεστώς διαμονής τους στη χώρα εξαρτάται πλήρως από τους πρώην/νυν άντρες συντρόφους τους: οι μετανάστριες γυναίκες που έχουν παιδιά με κυπριακή/ευρωπαϊκή υπηκοότητα υποχρεώνονται να υποβάλουν τα παιδιά τους σε εξέταση DNA για να διαπιστωθεί ότι όντως πατέρας του παιδιού είναι εκείνος που έχει ήδη αναγνωρίσει την πατρότητά τ@, προκειμένου να αποκτήσουν άδεια διαμονής στην Κύπρο,

το να ακούω «χρόνια πολλά για τη γιορτή της γυναίκας» είναι τουλάχιστο ειρωνικό. Το να ακούω διοργανώσεις/προτάσεις εορτασμών για τη «γιορτή της γυναίκας» είναι τουλάχιστο εξοργιστικό. Το να ακούω «να γιορτάζεται η μέρα της γυναίκας» με προσφορές σε σερβιέτες, απορρυπαντικά, καλλυντικά, βρεφικές πάνες και οικιακές συσκευές, απλά με ξεπερνάει….

σήμερα, δεν γιορτάζουμε, ούτε δεχόμαστε επισκέψεις!

 

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν μια κοπέλα που την έλεγαν Κοκκινοσκουφίτσα. Μια (κακιά μάλλον) μέρα η Κοκκινοσκουφίτσα αναγκάστηκε να βγει στην αγορά εργασίας της Κύπρου. Αφού ρώτησε αριστερά (αριστερά, προς ακέλ μεριά, εννοούμε) και δεξιά (προς όλες τις κατευθύνσεις της δεξιάς, συμπεριλαμβανομένου και του κέντρου) και εργασία δεν έβρισκε, της είπαν κι απευθύνθηκε στο γραφείο εργασίας… Εκεί, την έβαλαν κι έκανε μπάνιο με ευρωπαϊκό σαπούνι (ευρωπαϊκής μάρκας, εννοούμε), της ζωγράφισαν ένα πρόσχαρο χαμόγελο, της έδωσαν τις συμβουλές για την πρώτη νύχτα στη δουλεια (να λέει πάντα ναι) και την πακέταραν έτοιμη για χρήση από την εργοδοσία. Στο πακέτο δεν παρέλειψαν να δέσουν έναν όμορφο, κόκκινο φιόγκο, όπου αναγράφονταν οι οδηγίες χρήσης της και τον οποίον ονόμασαν “συμβόλαιο απασχόλησης.” Ο κόκκινος φιόγκος έπνιγε κάπως την Κοκκινοσκουφίτσα, αλλά, όπως της είπαν, αυτές ήταν οι αναμενόμενες παρενέργειες… Ο εργοδότης έλαβε με χαρά το καινούριο του πακέτο από το υπουργείο εργασίας. Μόλις το πήρε στα χέρια του, έλαμψε από χαρά, αφού ήξερε πόσο τον περιποιούνται οι φίλοι και οι φίλες του στο υπουργείο εργασίας. Πάντα του στέλνουν τα καλύτερα και φρεσκότερα… κομμάτια.

Μετά από λίγες μέρες, η Κοκκινοσκουφίτσα έφυγε νωρίς από το δωμάτιο, όπου την “φιλοξενούσε” ο εργοδότης της κι αποτάθηκε ξανά στο γραφείο εργασίας, ενημερώνοντάς τους για τις συνθήκες εργασίας της. Οι εκεί λειτουργοί γύρισαν τον φιόγκο και της έδειξαν το συμβόλαιο που είχε υπογράψει και στο οποίο αναφερόταν ρητά η υποχρέωσή της να υπακούει στις εντολές του εργοδότη της, όποιες κι αν είναι αυτές. Η Κοκκινοσκουφίτσα κάτι πήγε να πει για εκμετάλλευση, αλλά οι εκεί λειτουργοί την ενημέρωσαν ότι στην κυπριακή δημοκρατία δεν υπάρχει βεβαίως εκμετάλλευση στην εργασία, όπως δεν υπάρχει ξέπλυμα χρήματος. Τη διαβεβαίωσαν ότι οι συνθήκες εργασίας της είναι καθόλα νόμιμες και την πληροφόρησαν για την επικείμενη απέλασή της σε περίπτωση που εγκατέλειπε την εργασία της.

to be continued
(affirmation: οποιαδήποτε σχέση της παρούσας ιστορίας με την κυπριακή πραγματικότητα δεν είναι καθόλου μα καθόλου συμπτωματική και είναι άμεσα συνδεδεμένη με την πιο κάτω πραγματική καταχώρηση στην ιστοσελίδα του τμήματος εργασίας)

Τις προηγούμενες μέρες συμμετείχα σε συνέδριο στο εξωτερικό, το οποίο διοργανωνόταν από διεθνή οργάνωση για τα LGBTQ δικαιώματα. Δεν έχει νομίζω και τόση σημασία το όνομα του οργανισμού. Και γράφω αυτή την ανάρτηση με συγκεκριμένη αφορμή ως εσωτερική κριτική σε σχέση με την ετεροκανονικότητα και το σεξισμό που υπάρχουν ακόμα και μέσα στις LGBTQ κοινότητες, αλλά και την απουσία πολιτικής και κριτικής σκέψης από μέρους πολλών LGBTQ ακτιβιστών.

Ως φεμινίστρια, αντιεξουσιάτρια και μη ΛΟΑΤ άτομο που όμως ασχολείται ενεργά με LGBTQI θέματα, ο σεξισμός και η ετεροκανονικότητα είναι δομές που θεωρώ αναγκαίο να πολεμούμε μέχρι να συντρίψουμε. Και νιώθω ιδιαίτερη απογοήτευση και θυμό όταν αυτές οι δομές αναπαράγονται μέσα σε φεμινιστικούς, αντιεξουσιαστικούς και LGBTQ χώρους και κινήματα.

Το συνέδριο ήταν μια χαρά και με εξέπληξαν ευχάριστα οι αρκετά αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με τις οποίες διεξαγόταν, μέχρι την τελευταία νύχτα που έγινε το closing party, τη διοργάνωση του οποίου είχε αναλάβει τοπική ΜΚΟ που ασχολείται με ΛΟΑΤ θέματα και μας είχαν ανακοινώσει ότι μας περίμενε μία έκπληξη… Αυτά που με ενόχλησαν και με προβληματίζουν αφορούν αυτήν ακριβώς την έκπληξη, αλλά και το πάρτι γενικότερα, καθώς και τις αντιδράσεις (ή καλύτερα, την έλλειψη αντιδράσεων) εκ μέρους του των μελών του διεθνούς οργανισμού που διοργάνωνε το συνέδριο και κυρίως των μελών του board του.

Στην αρχή του πάρτι μας ανακοινώθηκε drag show. Και βγήκε μια drag queen, η οποία τραγουδούσε ποπ χιτάκια. Το όλο performance ήταν σε γλώσσα που δεν μιλώ και άρα, δεν ξέρω τι έλεγε, αλλά το κοινό που γνώριζε τη γλώσσα γελούσε, οπότε υποθέτω ήταν ένα αστείο performance. Γενικά, δεν με ενόχλησε μέχρι εκείνη τη στιγμή. Τίποτα σπουδαίο, ούτε artistically έλεγε κάτι κ μάλλον κιτς 80s θύμιζε, αλλά το βρήκα συμπαθητικό μέχρι εκεί. Στη συνέχεια, η drag queen μας ανακοίνωσε strip show. Και βγήκε στην πίστα μια νεαρή κοπέλα, η οποία έκανε ένα strip show που θα μπορούσατε κάλλιστα να δείτε σε οποιοδήποτε κυπριακό cabaret (κατακρίβεια, στα κυπριακά cabarets είμαι με την εντύπωση ότι συνήθως οι performers δεν γδύνονται εντελώς, κάτι που έγινε εκεί), με όλο το σχετικό σεξισμό και ετεροκανονικότητα που διακρίνουν συνήθως τέτοια shows. Μετά ξαναβγήκε η drag queen, η οποία και πάλι γέλιο έβγαζε. Και αυτή τη φορά, αυτό με ενόχλησε. Γιατί αυτή τη φορά, μέσα στο όλο σεξιστικό σκηνικό που πλέον διαμορφώθηκε, το drag show το είδα μέχρι και τρανσφοβικό, αφού το εξέλαβα ως μία προσπάθεια διακωμώδησης της τρανς κατάστασης. Στην πραγματικότητα, υπήρχε ένα dragshow με σκοπό και μόνο το γέλιο και «ξαφνικά», καλείται μια σις – υποθέτω – γυναίκα (και στη συνέχεια, ένας σις – και πάλι υποθέτω – άντρας) να αναλάβουν το «αισθησιακό»/ σεξουαλικό κομμάτι του show.

Στη συνέχεια, βγήκε ένας άντρας κι έκανε επίσης strip show, αλλά καμία σχέση με αυτό που είχε κάνει η γυναίκα – πολύ πιο μικρό σε διάρκεια και καθόλου τόσο έντονα sexualized. Μετά ξαναβγήκε η κοπέλα για 2ο strip show κι άρπαξε μια κοπέλα από το συνέδριο, εντάσσοντάς τη σε αυτό. Τη χάιδευε, τη χούφτωνε, την έγλυφε, ενώ η κοπέλα είχε απλά παγώσει. Ήταν ολοφάνερο ότι ένιωθε πολύ άβολα, αλλά ήταν σε σοκ και δεν μπορούσε να αντιδράσει.

Το όλο σκηνικό του σόου πιστεύω πως υπήρξε ιδιαίτερα σεξιστικό, ετεροκανονικό και ακόμα και τρανσφοβικό και ότι υπέκειτο σε μία πολύ πατριαρχική αντίληψη της διασκέδασης και της σεξουαλικότητας. Νιώθω ότι κάπου εδώ πρέπει να διευκρινίσω ότι δεν έχω γενικά πρόβλημα με το γυμνό και δεν θεωρώ ότι όλα τα strip shows ή όλα τα drag performances είναι σεξιστικά. Πιστεύω μάλιστα πως τέτοια shows μπορούν να είναι ιδιαίτερα επαναστατικά όσον αφορά την αποδόμηση κυρίαρχων εννοιών σε σχέση με τα φύλα και τις σεξουαλικότητες και τις νόρμες και τα στερεότυπα που συνδέονται με αυτές τις κυρίαρχες έννοιες, ιδιαίτερα αν βασίζονται στο σωστό θεωρητικό υπόβαθρο. Εντούτοις, κάτι τέτοιο δεν έγινε με το εν λόγω show, το οποίο εγώ βρήκα πολύ σεξιστικό και κανονιστικό.

Πιστεύω πως το strip show που έγινε από μια γυναίκα ήταν ιδιαίτερα προβληματικό όσον αφορά τη μεταχείρισή του προς τα γυναικεία σώματα και τις γυναικείες σεξουαλικότητες. Το γεγονός ότι υπήρξε και strip show από άντρα δεν ξεκάνει τις προβληματικές ολόκληρου του show. Το γεγονός και μόνο ότι υπήρξε και strip show από άντρα δεν θα ξέκανε βέβαια αυτές τις προβληματικές ούτως ή άλλως, αλλά, σε αυτή την περίπτωση, τα δύο shows δεν ήταν καν συγκρίσιμα σε ό,τι αφορά τη διάρκεια και τις διαδικασίες σεξουαλικοποίησής τους. Ωστόσο, και τα δύο (το πρώτο σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ό,τι το δεύτερο) μεταχειρίζονταν τα γυναικεία και τα αντρικά σώματα αντίστοιχα σαν απομονωμένα κομμάτια κρέατος που εκθέτονταν με σκοπό τη σεξουαλική ευχαρίστηση του κοινού. Κάτι που θεωρώ ιδιαίτερα προβληματικό όσον αφορά τα body politics του και ιδιαίτερα στο πλαίσιο των πατριαρχικών και καπιταλιστικών κοινωνιών στις οποίες ζούμε. Και τα δύο shows προωθούσαν μια εμπορευματοποιημένη αντίληψη των γυναικείων κυρίως, αλλά και των αντρικών σωμάτων, μειώνοντάς τα σε αντικείμενα με ανταλλακτική αξία, αφού, εικάζω, και οι δύο  performers δεν λειτουργούσαν σε εθελοντική βάση, αλλά στα πλαίσια της εργασίας τους και στον καπιταλισμό η εργασία έχει ανταλλακτική κι εμπορική αξία. Σε αυτή την περίπτωση, η εργασία των δύο performers αποτελείτο από και περιοριζόταν στην έκθεση των σωμάτων τους για τη σεξουαλική διέγερση του κοινού κι άρα, τα σώματά τους, και κατ’ επέκταση όλα τα γυναικεία κι αντρικά σώματα, παρουσιάζονταν να είναι εμπορεύσιμα. Θέλω να πιστεύω ότι οι performers, και ειδικότερα η γυναίκα, λειτουργούσαν στα πλαίσια της εργασίας τους, αφού θα μπορούσαν να είναι θύματα εμπορίας προσώπων (δεν γνωρίζω τις συνθήκες κάτω από τις οποίες βρίσκονται σε αυτή τη θέση και η εμπορία προσώπων είναι αρκετά διαδεδομένη στη βιομηχανία του σεξ, ιδιαίτερα όσον αφορά τις γυναίκες και ειδικότερα στη χώρα που βρισκόμασταν). Ακόμα, τα δύο strip shows φετιχοποιούσαν τα σις γυναικεία και τα σις αντρικά σώματα, σε πλήρη συνάρτηση με όλα τα κυρίαρχα σεξιστικά στερεότυπα και πρότυπα της σις κανονικότητας κι ετεροκανονικότητας και αποθεώνοντας όλες τις νόρμες που επιβάλλονται από και μέσα στις πατριαρχικές κοινωνίες στις οποίες ζούμε.  Είναι πραγματικότητα ότι τέτοιες εικόνες αποτελούν την κυρίαρχη κουλτούρα στις κοινωνίες μας. Εντούτοις, στη δική μου αντίληψη, οι ακτιβιστ@ των LGBTQ κοινοτήτων θα έπρεπε να εργαζόμαστε προς την αποδόμηση τέτοιων εικόνων κι αντιλήψεων και σίγουρα όχι να τις προωθούμε και να τις αναπαράγουμε ανάμεσά μας.

Τονίζω το γεγονός ότι τα strip shows παρουσίαζαν μόνο σις σώματα, αφού αυτά τα shows πλαισιώνονταν από ένα drag show, το οποίο έμοιαζε να είναι εκεί μόνο για σκοπούς κωμικής ανακούφισης. Το drug show δεν ήταν σε γλώσσα που μιλώ, αλλά, όπως κατάλαβα, σκοπός του ήταν να βγάλει γέλιο, ενώ τα strip shows είχαν έκδηλα σεξουαλικούς σκοπούς. Με άλλα λόγια, αυτό που κατάλαβα ήταν ότι το drag show είχε σκοπό τη διακωμώδηση, ενώ τα strip shows εστίαζαν αποκλειστικά στα σις σώματα. Θεωρώ ότι ένα τέτοιο σκηνικό αφαιρεί από τα τρανς άτομα οποιοδήποτε sexual agency. Το επιχείρημα ότι μία/ ένας drag performer δεν είναι κατ’ ανάγκη τρανς άτομο θεωρώ πως είναι εντελώς άσχετο εδώ, αφού, κατά τη διάρκεια του performance, @ drag performer αναλαμβάνει το ρόλο ενός τρανς ατόμου. Οι σεξουαλικότητες των τρανς ατόμων υπόκεινται διαρκώς σε αστυνόμευση μέσα από προσπάθειες διαγραφής και καθυπόταξής τους εντός των σις κανονιστικών και πατριαρχικών δομών των κοινωνιών στις οποίες ζούμε. Το όλο show φάνηκε να είναι σε πλήρη συμφωνία με αυτές τις δομές, οι οποίες απαιτούν από τα τρανς άτομα να διαχωρίσουν εντελώς τ@ εαυτ@ τους από κάθε έκφραση σεξουαλικότητας. Μια τέτοια απαίτηση αποτελεί βέβαια ένα μέσο προς την απανθρωποποίηση των τρανς ατόμων. Στη δική μου και πάλι αντίληψη, οι ακτιβιστ@ των LGBTQ κοινοτήτων πρέπει να εργάζονται προς την κατάρριψη τέτοιων καταπιεστικών δομών κι όχι να τις ενστερνίζονται και να τις αναπαράγουν.

Βρίσκω επίσης πολύ προβληματικό τον τρόπο που μια συμμετέχουσα του συνεδρίου ενσωματώθηκε χωρίς τη συναίνεσή της στο show. Ήταν ολοφάνερο ότι η ίδια ένιωθε τουλάχιστο άβολα με τη συμμετοχή της σε αυτό. Μια συμμετοχή, η οποία δεν αποτελούσε δική της απόφαση, αλλά που της επιβλήθηκε. Η έλλειψη συναίνεσης υποδηλώνει ότι αυτό υπήρξε πράξη σεξουαλικής παρενόχλησης ή ακόμα βιασμού. Και εφόσον δεν γνωρίζουμε τίποτα για την ύπαρξη ή όχι συναίνεσης εκ μέρους της γυναίκας performer, ο βιασμός μπορεί να είναι διπλός. Είναι βέβαιο ότι δεν υπήρξε συναίνεση εκ μέρους της συμμετέχουσας στο συνέδριο. Αλλά δε γνωρίζουμε τις συνθήκες κάτω από τις οποίες η performer εκτελούσε το show. Όπως αναφέρω και πιο πάνω, δεν γνωρίζουμε κατά πόσο αυτή είναι μια εργασία που η ίδια επέλεξε να κάνει, αφού θα μπορούσε να είναι θύμα εμπορίας προσώπων ή να υπόκειται σε άλλες συνθήκες εξαναγκασμού. Και το αναφέρω αυτό επειδή η εμπορία προσώπων και ο εξαναγκασμός είναι αρκετά διαδεδομένες πρακτικές εντός της βιομηχανίας του σεξ. Τέτοια ερωτήματα προκύπτουν κι από το γεγονός ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του performance της ήταν αρκετά ξεκάθαρο ότι η performer εκτελούσε οδηγίες (όπως να «περιποιηθεί» ιδιαίτερα τα μέλη του συνεδρίου, αφού η προσοχή της, όπως κι εκείνη των υπόλοιπων performers επικεντρωνόταν σε εμάς και καθόλου στα άλλα άτομα που βρίσκονταν στο χώρο) και ήταν ξεκάθαρο πως δεν ενεργούσε αυτόνομα.

Το γεγονός ότι το κοινό του show προερχόταν από ένα ακτιβιστικό κομμάτι της LGBTQ κοινότητας έκανε την όλη εμπειρία ακόμα πιο προβληματική για εμένα, εφόσον δεν υπήρξαν οποιεσδήποτε αντιδράσεις κατά τη διάρκεια του show. Υπήρξαν άτομα που έδειξαν ενθουσιασμένα με και κατευχαριστήθηκαν το όλο show. Και κάποια άτομα ενώ φάνηκαν να ενοχλούνται, εντούτοις δεν αντέδρασαν και μετά συνέχισαν να διασκεδάζουν σαν να μην έτρεχε κάτι σημαντικό. Το κυρίως πρόβλημα για εμένα είναι ότι αυτά τα άτομα δεν είναι οποιαδήποτε LGBTQ άτομα, αλλά ακτβιστ@ της LGBTQ κοινότητας και με αυτή την ιδιότητα βρισκόμασταν εκεί.

Συζητώντας τα πιο πάνω με άλλ@ συμμετέχ@, πολλ@ αντέδρασαν με το επιχείρημα ότι τέτοια (strip) shows είναι ευρέως διαδεδομένα στη διασκέδαση κάποιων κουλτούρων κι ότι οι πολιτισμικές διαφορές κα τα έθιμα πρέπει να είναι πάντοτε σεβαστά. Εντούτοις, δεν θεωρώ ότι οποιαδήποτε έθιμα παραβιάζουν ανθρώπινα δικαιώματα ή/ και προωθούν βλαπτικά στερεότυπα πρέπει να γίνονται σεβαστά. Ακόμα, θεωρώ ότι τέτοια υπεραπλουστευμένα επιχειρήματα υποτιμούν συγκεκριμένες κουλτούρες, αφού εισηγούνται ότι κάποιες κουλτούρες είναι εγγενώς καταπιεστικές κι εγγενώς στηρίζουν διακρίσεις και ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα για αυτό.

Το όλο show στην αντίληψή μου προωθούσε την απανθρωποποίηση των sex workers (και ιδιαίτερα των γυναικών sex workers, αφού ο άντρας stripper είχε ένα πολύ μικρό ρόλο στο πρόγραμμα), προωθώντας την αντίληψη ότι αυτές είναι επανα-χρησιμοποιήσιμες,   διαθέσιμες ως κενά αντικείμενα πάνω στα οποία οι λεσβιακές (αντί οι αντρικές, όπως στην κυρίαρχη κουλτούρα) φαντασιώσεις μπορούν να προβάλλονται και στις οποίες φαντασιώσεις δεν θα μπορούσε να παρεμβληθεί η δική τους σεξουαλικότητα και το δικό τους sexual agency, αφού αυτά φαίνεται να είναι ανύπαρκτα, όπως προστάζει η κυρίαρχη κουλτούρα με τις μυθικές απεικονίσεις μίας «θηλυκότητας» που είναι συνδεδεμένη με την υποτακτικότητα και την έλλειψη sexual agency από πλευράς των γυναικών. Προωθούσε επίσης την απανθρωποποίηση των τρανς ατόμων (και ειδικότερα των τρανς γυναικών, αφού @ drag performer ήταν drag queen), στερώντας τους οποιαδήποτε έκφραση σεξουαλικότητας και προβάλλοντάς τα ως καρικατούρες, σε αντίθεση με την έντονη σεξουαλικοποίηση που προβαλλόταν από τα strip shows από σις άτομα.

Δυστυχώς, ο σεξισμός και η κανονικότητα είναι τόσο καλά εμπεδωμένα στις πατριαρχικές κοινωνίες στις οποίες ζούμε που είναι κοινά γνωρίσματα ακόμα και μέσα στα κινήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και στους ριζοσπαστικούς χώρους. Για αυτό κι επιμένω τόσο πολύ σε αυτά τα θέματα. Δεν είναι εύκολο να εντοπίσουμε και να αποβάλουμε τις πατριαρχικές λογικές στις οποίες υποκείμεθα από τη γέννησή μας. Είναι όμως πολύ σημαντικό να δουλέψουμε και προς αυτή την κατεύθυνση, αν πιστεύουμε πραγματικά στη δημιουργία κοινωνιών που να είναι μη ιεραρχικές και να βασίζονται στην αυτονομία και την ελευθερία. Οι πατριαρχικές δομές, οι οποίες επεκτείνονται στις γλώσσες με τις οποίες επικοινωνούμε, στις προσωπικές μας σχέσεις, στη διασκέδαση και σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς των ζωών μας είναι βασική συνιστώσα της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής καταπίεσης. Αν δεν τις καταρρίψουμε, δεν θα μπορούμε ποτέ να δημιουργήσουμε πραγματικά ελεύθερες κοινωνίες. Τα θέματα που αφορούν τα φύλα, τις ταυτότητες φύλου και τις σεξουαλικότητες δεν μπορούν λοιπόν να αποκλείονται ή να αγνοούνται από τους αντισυστημικούς και ριζοσπαστικούς αγώνες, ούτε κι από τους αγώνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και φυσικά δεν μπορούν να τυγχάνουν επιλεκτικής μεταχείρισης κι αντιμετώπισης από τα LGBTQIA κινήματα. Τα πολιτικά μας οράματα πρέπει να περιλαμβάνουν και την εξεύρεση εκφράσεων σε σχέση με τις σεξουαλικότητες και τις ταυτότητες φύλου έξω από τις στενές, πατριαρχικές, μισογυνιστικές, σις κανονικές κι ετεροκανονικές κατασκευές.

 


Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρας μνήμης για τα τρανς πρόσωπα που δολοφονούνται ως αποτέλεσμα της τρανσφοβίας. Όχι επειδή τα θύματα είναι τρανς, όπως συνηθίζεται να λέγεται, αλλά λόγω της τρανσφοβίας. Δεν συμφωνώ με τον τρόπο που συνήθως διατυπώνεται αυτό, ότι δηλαδή τρανς άτομα δολοφονούνται ή υφίστανται βία λόγω του ότι είναι τρανς. Μια τέτοια διατύπωση μεταφέρει την ευθύνη στα ίδια τα τρανς άτομα και την τρανς κατάσταση, υπονοώντας ότι τα ίδια τα τρανς άτομα ή η τρανς κατάσταση φταίνε για τη βία που υφίστανται. Στην «καλύτερη» περίπτωση, αυτό εισηγείται ότι η τρανς κατάσταση δεν είναι «φυσιολογική» ή δεν θα έπρεπε να είναι αποδεκτή κατάσταση. Χρειάζεται να διασαφηνίσουμε πιστεύω ότι η βία που υφίστανται τα τρανς άτομα οφείλεται στην τρανσφοβία, η οποία καλλιεργείται μέσα από τις πατριαρχικές δομές οργάνωσης των κοινωνιών μας. Σε μια κοινωνία, η οποία αναγνωρίζει δύο μόνο φύλα και όπου οι έμφυλοι ρόλοι είναι αυστηρά διαχωρισμένοι κι άκαμπτοι και διδάσκονται σε όλα τα μέλη της από τη γέννησή τους, χωρίς να αφήνονται περιθώρια αμφισβήτησης και αυτοπροσδιορισμού, η τρανσφοβία κυριαρχεί και διαμορφώνει συμπεριφορές.

Ενημερωτικά, σχετικές έρευνες δείχνουν ότι κάθε χρόνο καταγράφονται πάνω από 200 δολοφονίες τρανς προσώπων, οι οποίες οφείλονται στην τρανσφοβία. Ο αριθμός αφορά τις καταγεγραμμένες και μόνο δολοφονίες. Στην Κύπρο δεν υπάρχουν τέτοιες, επειδή η βία ενάντια στα τρανς πρόσωπα δεν αναγνωρίζεται και τα εγκλήματά που οφείλονται σε αυτή δεν καταγράφονται. Τα τρανς άτομα όμως υφίστανται διάφορες μορφές βίας στην καθημερινότητά τους: σωματική, λεκτική, ψυχική, οικονομική, κοινωνική, θεσμική, πολιτική βία.

Θα σταθώ στη θεσμική βία στην Κύπρο, αφού θεωρώ ότι αυτή αντανακλά κι αντανακλάται και στο πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο:

Τα τρανς άτομα δεν έχουν ουσιαστικά δικαίωμα να αλλάξουν τα στοιχεία τους στα επίσημα έγγραφά τους, ώστε αυτά να συνάδουν με τον τρόπο που τα ίδια αυτοπροσδιορίζονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, το όνομα και το φύλο που αναγράφονται στα έγγραφά τους να μην ταυτίζονται με εκείνα με τα οποία τα ίδια τα άτομα αυτοπροσδιορίζονται, αλλά με εκείνα που το ιατρικό σύστημα, οι οικογένειές τους και η κοινωνία τα έχει φορτώσει κατά τη γέννησή τους ή και πριν ακόμα από αυτή. Αυτό το γεγονός στερεί από τα τρανς άτομα το δικαίωμα στον ίδιο τους τον αυτοπροσδιορισμό αφαιρώντας τους ουσιαστικά οποιοδήποτε agency ως ενεργά υποκείμενα.

Επίσης, οι ιατρικές διαδικασίες που σχετίζονται με τη μετάβαση των τρανς ατόμων από το φύλο στο οποίο το ιατρικό σύστημα και η κοινωνία τα έχει κατατάξει σε εκείνο με το οποίο τα ίδια αυτοπροσδιορίζονται δεν καλύπτονται ούτε από το δημόσιο σύστημα υγείας, ούτε από τα ιδιωτικά ασφαλιστικά συμβόλαια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα ουσιαστικά τη μη πρόσβασή τους σε υπηρεσίες υγείας που σχετίζονται με τη διαδικασία της πιο πάνω μετάβασης. Και αυτό μέσα σε ένα ιατρικό σύστημα, το οποίο, ενδεικτικά αναφέρω, επιβάλει από κάθε άτομο με μήτρα/ ωοθήκες να εξασφαλίσει γραπτώς την έγκριση του συζύγου του προκειμένου να προχωρήσει σε διαδικασίες στείρωσης, ακόμα κι όταν η ίδια η ζωή του ατόμου εξαρτάται από αυτές.

Ακόμα, το τρανσφοβικό έγκλημα και η τρανσφοβική βία δεν αναγνωρίζονται με αποτέλεσμα τα τρανς άτομα να υποβάλλονται σε αυτά χωρίς να μπορούν να τα καταγγείλουν και χωρίς να μπορούν να υπάρξουν μηχανισμοί αποτροπής τους.

Όλα τα πιο πάνω έχουν ως αποτέλεσμα τα τρανς άτομα να υφίστανται διακρίσεις καθημερινά τόσο σε θεσμικό, όσο και σε κοινωνικό, αλλά και οικονομικό επίπεδο. Αυτή η κατάσταση εντείνεται και από το γεγονός ότι τα ζητήματα φύλου γενικά και τα ζητήματα της τρανς κατάστασης ειδικότερα δεν συζητούνται με αποτέλεσμα να υπάρχει άγνοια σε σχέση με αυτά και να διαιωνίζονται στερεότυπα και προκαταλήψεις που παράγουν κι αναπαράγουν βία και διακρίσεις. Στην Κύπρο ειδικά, υπάρχει σοβαρή έλλειψη μόρφωσης στα ζητήματα αυτά, ακόμα και ανάμεσα στα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια της κοινωνίας. Παράλληλα, δεν υπάρχει ακόμα οργανωμένη κοινότητα των τρανς ατόμων που να θέσει το πλαίσιο των τρανς διεκδικήσεων.

Είναι για αυτό το λόγο που ενώ δεν συνηθίζω να γιορτάζω παγκόσμιες ημέρες, γιατί δεν θεωρώ ότι μια μέρα το χρόνο είναι αρκετή για να την αφιερώνουμε σε ανθρώπινα δικαιώματα και ούτε και μου αρέσουν τα μνημόσυνα, θεωρώ ότι η πιο κάτω εκδήλωση είναι μια καλή ευκαιρία για να ενημερωθούμε γύρω από τα θέματα της τρανσφοβίας και των τρανς διακρίσεων και να συζητήσουμε δράσεις για διεκδικήσεις όσον αφορά τα τρανς θέματα:

(από την περιγραφή της εκδήλωσης στο facebook)

Η accept ΛΟΑΤ Κύπρου συν-διοργανώνει μαζί με το Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως, φέτος για πρώτη φορά εκδήλωση στα πλαίσια της Ημέρας Μνήμης για τα Τρανς Πρόσωπα που δολοφονούνται ως αποτέλεσμα της τρανσφοβίας. Η Ημέρα Μνήμης για τα Τρανς Πρόσωπα έχει καθιερωθεί ανά το παγκόσμιο από το 1998 από την ακτιβίστρια Gwendolyn Ann Smith εις μνήμη της Rita Hester, η οποία δολοφονήθηκε στη Μασαχουσέτη των ΗΠΑ το Νοέμβριο του 1998.

Εκτιμάται ότι κάθε χρόνο ανά το παγκόσμιο καταγράφονται πάνω από 200 δολοφονίες τρανς προσώπων, οι οποίες οφείλονται στην τρανσφοβία. Χαρακτηριστικά είναι τα ευρήματα της έρευνας με τίτλο «Σεβασμός στα Τρανς Άτομα ενάντια στην Τρανσφοβία Παγκόσμια» (“Transrespect versus Transphobia Worldwide”) του οργανισμού Transgender Europe (TGEU), σύμφωνα με τα οποία κατά την περίοδο Ιανουάριος 2008 – Δεκέμβριος 2011 έχουν καταγραφεί 816 δολοφονίες τρανς ατόμων παγκόσμια ως αποτέλεσμα της τρανσφοβίας ή/ και λόγω της ευαλωσιμότητας των τρανς ανθρώπων, η οποία οφείλεται στην κοινωνική περιθωριοποίηση που υφίστανται (http://www.transrespect-transphobia.org/en_US/maps.htm).

Ενόψει των πιο πάνω στοιχείων, σας καλούμε σε μια απλή εκδήλωση για αυτά τα πρόσωπα που δολοφονούνται λόγω κοινωνικών διακρίσεων και για ευαισθητοποίηση γύρω από τα θέματα της τρανσφοβίας και των τρανς διακρίσεων.

Πρόγραμμα
20.15 – 20.30: Δυο λόγια από:
την αντιπρόεδρο της accept ΛΟΑΤ Κύπρου, Δέσποινα Μιχαηλίδου
τον Λειτουργό Α’ στο Γραφείο της Επιτρόπου Διοικήσεως, Γιώργο Κακότα
και από την πρόεδρο του ΣΥΔ Ελλάδος (Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών), Μαρίνα Γαλανού.

20.30 – 9.30: Προβολή του ντοκιμαντέρ «Two Spirits»
Το “Two Spirits” βασίζεται στην πραγματική ιστορία του Fred Martinez, ενός εφήβου που κατάγεται από την αμερικανική φυλή των Ναβάχο και ο οποίος έζησε τη ζωή του ως “νέιντλιχι” (‘nadleegi’στη γλώσσα των Ναβάχο είναι το άτομο εκείνο που δεν συμβιβάζεται στη διχοτομική ταξινόμηση των φύλων, η οποία περιορίζεται στο δίπτυχο «άντρας/ γυναίκα»). Κατά τη φιλοσοφία της φυλής των Ναβάχο, αλλά και άλλων γηγενών φυλών της αμερικάνικης (και όχι μόνο) ηπείρου, ο κόσμος δεν διαιρείται απόλυτα σε αρσενικό και θηλυκό, αλλά υπάρχουν και άτομα που δεν μπορούν να κατηγοριοποιηθούν στα πλαίσια αυτής της στενής διχοτόμησης των φύλων και τα οποία περιγράφονται με τον όρο “two spirits” (δύο πνεύματα). Μάλιστα, αυτή η κατάσταση θεωρείται στις κουλτούρες αυτές ως ένα εξαιρετικό δώρο.

Η κατάσταση “two spirits” είναι όμως και τόπος όπου συναντιόνται πολλαπλές διακρίσεις μέσα στις ιεραρχικά δομημένες σύγχρονες κοινωνίες: διάκριση για λόγους ταυτότητας φύλου και διάκριση για λόγους φυλετικής καταγωγής. Η δολοφονία του 16χρονου Fred Martinez καταδεικνύει τη σοβαρότητα των διακρίσεων, ιδιαίτερα όταν αυτές είναι πολλαπλής μορφής, στη βάση της ταυτότητας φύλου και της φυλετικής καταγωγής. Μεταξύ της παράδοσης και αυτού που θεωρείται «αμφιλεγόμενο», του «φύλου» και του «πνεύματος», της ελευθερίας και του φόβου, βρίσκεται η πραγματικότητα: η πιο γενναία επιλογή που μπορεί ένα άτομο να κάνει είναι να είναι ο εαυτός του.

Η ταινία έχει διάρκεια 54 λεπτών, είναι σε σκηνοθεσία της Lydia Nibley και έχει βραβευθεί με το βραβείο κοινού PBS (ανεξάρτητων παραγωγών), το βραβείο CGLLF στην Κοπεγχάγη, το βραβείο BFI του Βρετανικού Ινστιτούτου στο Ηνωμένο Βασίλειο, το βραβείο του Φεστιβάλ ταινιών της Σάντα Μπάρμπαρα, καθώς και το βραβείο Starz Denver Film Festival.

21.30: Συζήτηση για το ντοκιμαντέρ και τα θέματά του.

====================================

This year, for the first time, accept LGBT Cyprus is co-organizing together with the Office of the Commissioner for Administration an event for the Transgender Day of Remembrance, a day devoted to the trans persons being murdered as a result of transphobia. The Transgender Day of Remembrance was established in 1998 by Gwendolyn Ann Smith, in memory of Rita Hester, who was assassinated in November 1998 in Massachusetts, USA.

It is estimated that yearly over 200 murders of trans persons are recorded worldwide. These murders are a result of transphobia. The study “Transrespect versus Transphobia Worldwide,” conducted by the organisation Transgender Europe (TGEU) has shown that during the period of January 2008 – December 2011, 816 murders of trans persons were recorded worldwide as a result of transphobia and/ or the vulnerability of trans persons, because of their social marginalisation (http:// www.transrespect-transphobia.org/en_US/maps.htm).

Taking into consideration the above information, we are inviting you to an event organised in memory of the trans persons being murdered as a result of social discrimination and in an attempt to raise awareness against transphobia and discrimination against trans persons.

Programme
20.15 – 20.30: A few words from:
Vice chairperson of accept – LGBT Cyprus, Despina Michaelidou,
Officer A’ at the Office of the Commissioner for Administration, Giorgos Kakota
Chairperson of Greek Transgender Support Association (SYD), Marina Galanou.

20.30 – 9.30: Screening of the documentary «Two Spirits»
“Two Spirits” is based on the true story of Fred Martinez, a teenager from the native American tribe of Navajo, who lived his life as a ‘nadleegi’ (a Navajo term that describes the person that does not conform to the dichotomous classification of genders, limited to the binary of “man/ woman”). In the philosophy of the Navajo tribe, as well as other native American tribes, the world is not strictly divided into “male” and “female,” but there are persons who are not prescribed within this narrow dichotomy of genders. These persons are described by the term “two spirits.” In fact, the “two spirits” situation is perceived in those cultures as a special gift.

Yet, amidst contemporary hierarchically structured societies, the ‘two spirits’ situation is a place where multiple discrimination is found: discrimination on grounds of gender identity and discrimination on grounds of race. The murder of 16-year old Fred Martinez demonstrates how serious the matter of discrimination is, especially when it concerns multiple discrimination – discrimination on the basis of gender identity and race. Between tradition and that which is seen as “controversial,” between “gender” and “spirit,” between freedom and fear, a reality is to be found: the most courageous choice that a person can make is to be themselves.

Film duration: 54 minutes. Directed by Lydia Nibley. The film has won many awards, including: the PBS audience award (for independent productions), CGLLF Copenhagen award, a BFI award of the British Institute in the United Kingdom, the Santa Barbara Film Festival award and the Starz Denver Film Festival award.

21.30: Discussion on the documentary and the issues it raises.